สมัยเรียนมัธยมเราก็ยังขยันอยู่ ... อ่านหนังสือเองได้

ตอนเรียนมหาลัยก็ยังพอมีไฟบ้าง ... แต่ก็ต้องให้เพื่อนช่วยเข็ญช่วยติวอีกแรง

ทีนี้พอจบมาต้องสอบภาษา ... ไม่มีใครช่วยแล้ว ต้องช่วยเหลือตัวเองเท่านั้น

......

แต่ด้วยเพราะเหตุผลใดไม่รู้ ความขี้เกียจได้เข้ามาครอบงำเต็มๆ

ความกระตือรือร้นไม่มี ไฟมันมอดหายไปหมดดดดด....

นี่หรือเป็นเพราะว่าเรายังไม่อยากรีบไปกันแน่นะ

หรือเป็นเพราะเราหวังแค่โชคจาเข้าข้าง จะได้มาแบบสบายๆ

ไม่ต้องลงทุนอะไร .. ก็คงยังงั้นละมั้ง แย่ว่ะ

เคยเป็นมั้ยเวลาที่เราดูหนังสักเรื่อง แล้วมันเป็นแรงบันดาลใจที่ดีแก่เรา

คิดไ้ว้ว่า .. เฮ้ยย เราต้องฮึดบ้าง ต้องทำให้ได้ยังงั้นบ้าง

ต้องสู้เพื่ออนาคตข้างหน้าของตัวเอง แต่แล้ว________..

ก็ทำได้เพียงแค่คิด คิด คิด จบที่ความคิดเท่านั้น !!

ไม่อยากให้ป๊าม๊าและพี่เป็นกังวล บางทีก็อยากให้เค้าเข้าใจ

สิ่งที่เราคิด สิ่งที่เราเป็น แต่ก็เข้าใจในความหวังดีของพวกเค้า

ไม่อยากจารบกวน อยากจา่ช่วยแบ่งเบาภาระ ..

แต่ถ้าตัวเราเองยังเป็นยังงี้อยู่ แล้ว..

เมื่อไหร่จะถึงเวลาลงมือทำมันจริงจังซะทีว่ะ ตัวเรา.... !!!???

ทำไมมันแย่ยังงี้ว่ัะ เกลียดตัวเองก็ตรงนี้ล่ะวะ

__________________________________

แต่ ณ วันนี้เรารู้แล้วว่าอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้

เราต้องไปเรียนภาษาที่นู่นแล้ว... ยังไม่แน่ว่าเดือนไหน

แต่มันใกล้เข้ามาจริงๆแล้วซิ ไม่ทันตั้งตัวเหมือนกัน

ใจหายแว่บว่ะ !!!!!!